En daar wringt het schoentje. Want we sleuren ons hier nog altijd door de dagen. Lange dagen. Korte dagen. Afhankelijk van het uur dat ons madam uit haar bed springt. Afhankelijk van de plannen van de komende dag. Dagen die goe vol zitten, zeker sinds ik terug werk. Werken is goed. Werken doet deugd. Werken is veel beter dan hier heler dagen thuis zitten. Wachten tot de muren naar beneden komen. Tot het plafond op mij afkwam.

Gedaan daarmee!!

Maar het is wel druk. Het is van niets doen, naar alles doen. Naar veel. Heel veel!!!

Te veel?

Nee, want ik heb hier maanden zelf naar gevraagd.

Maar kijk, de eerste week waren we al ziek. Gezond ze, werken…

Cato weer hele dagen naar de creche, da’s veruit het enigste waar ik weer moet aan wennen. Zij niet. Zij heeft de tijd van haar leven. Ze pakt ze daar allemaal in met haar danskunsten. En Milan is wreed content op school. Hij is daar altijd content. Morgen, als het staking is, gaat hij zijn vriendjes missen. En zijn vriendinnetjes. En Floortje ook. Floortje is buiten categorie! En ik glim van trots als de juf zegt dat hij toch zo flink is in de klas. Of als hij op het forum meedoet met de derde kleuterklas en zeer overtuigend ‘tutatutatuta’ in de micro roept. (Ze doen een project over de brandweer).

Twee schatten, hier in huis. Wat hebben wij te klagen??

En toch…

Toch slaag ik er niet in om elk uur van de dag 2011 te vergeten.  Toch slaag ik er niet in om 2011 achter me te laten en opnieuw te beginnen. Of om gewoon voort te doen. Ik weet dat de toekomst alleen maar beter kan worden. Op voorwaarde dat er niet te veel mensen doodgaan, uiteraard, maar dat weet je nooit. Er is zoveel om vrolijk van te worden. Zo veel om naar uit te kijken. Straks schijnt de zon en komen de blaadjes aan de bomen. Straks wordt eindelijk mijn gewaarborgd inkomen uitbetaald en gaan we ons rijk voelen. Straks gaat Cato beginnen praten en ons entertainen met zotte uitspraken, net zoals Milan doet. Ik ga nooit nog een aanval doen (dat weet ik wel zeker) en vanaf 6 april mag ik weer gewoon met de auto rijden. En 6 april is niet lang meer. Ik heb een topneurologe gevonden in Maria Middelares en ik ben 10kg vermagerd. Zo maar. In maart wil ik terug beginnen lopen, dus wat gaat dat niet geven?! De terugbetalingen binnen de maximunfactuur van Cato zijn bijna afgelopen, wat betekent dat ze beduidend minder ziek is dan een jaar geleden. En ik, ik kan hier een hele 500ste post vullen met leuke dingen. Positieve feiten. En ik moet daar niet eens wreed lang over nadenken.

En toch…

Het stormt in mijn hoofd. Het blijft stormen. Storm is goed, ben je meteen van alle rommel van af. Storm is niet goed als hij er voor zorgt dat heel uwen hof omgewoeld wordt, als hij bomen ontwortelt en dakpannen in de lucht laat vliegen. Redelijk vernietigend, als je het mij  vraagt.
Zo voelt het ook…
Ik ben zo veel kwijtgeraakt, het voorbije jaar. Ik heb zo veel geleerd. En niet steeds met zachte hand, helaas…

Maar ik heb twee parels van kinderen. Ik heb een schat van een man. Ik heb een mama en een papa en een zus die me onvoorwaardelijk steunen. Ik heb vrienden. Niet veel maar wel van de allerbeste  soort.

Ik denk aan mijn kindjes en huil. Zo’n regenbui kan goed doen. Kan verfrissend werken. En na regen komt zonneschijn, toch?

Maar deze december is net iets anders. Het is precies of ik zie alleen maar verdriet in plaats van plezier. De boom staat er wel, maar lijkt versierd met tranen. Tranen om mensen die er niet meer zijn. Mensen die nooit meer terugkomen. Het zijn niet mijn tranen, er is deze maand nog niemand gestorven in mijn familie, en toch komt het heel dichtbij. Lijkt het heel dichtbij. Te dichtbij. Dichter dan goed voor ons is. Meer dan goed voor ons is. Ook afscheid nemen is een deel van het leven, maar kunnen ze het alsjeblieft een beetje spreiden? Er zijn twaalf maanden in een jaar, ja, het werkt niet, hoor, die korte pijn…

Maatjes, onze gedachten zijn bij jullie. Bij jullie allemaal. Wij hebben brede schouders, die veel aankunnen. Wij hebben oren die kunnen luisteren en handen die veel werk kunnen verzetten. Wij kunnen jullie verdriet niet wegnemen, maar we kunnen wel ons best doen.

Vrolijk kerstfeest, iedereen, en laat 2012 een jaartje zijn met alleen maar goed nieuws.

Er was een tijd dat er hier gekuist werd door een poetsvrouw. Deze dame werd betaald met dienstenchecques. Maar toen werkte ik minder, verdiende minder en was ik meer thuis. En dus zwaaiden we de poetsvrouw (met spijt in het hart, trouwens) uit. Het één en het ander leidde er toe dat ik de firma nog 4 checques moest bezorgen. De gebeurtenissen van de laatste tijd deden me dit vergeten. Maar geen nood, ik kreeg een briefke. Ik zou ze geven waar ze recht op hadden, eerlijk is eerlijk en dus bestelde ik 4 dienstenchecques.
Vandaag zat er een mailke in de bus met de titel “foutief bedrag”. “Lap, ik kan al niet meer rekenen ook!” dacht ik nog. Maar neen, mijn rekenkunsten zijn in orde. Het ging over het feit dat je minimum 10 checqueskes moet bestellen. Da’s weer typisch!!!

Ik nam de telefoon in de hand en vroeg uitleg en oplossingen.
Bij Sodexho werd me aangeraden om 10 checques te bestellen en er 6 terug te sturen waarbij ik de terugbetaling vraag. Dit kost me 25 cent. Bij Partena konden ze me ook niet helpen. Ik kan daar geen 30 euro gaan betalen want de staat betaalt Partena voor elke checque 21 euro. Ik kom dus niet toe met mijn 30 euro. Ik mag wel 4 checques van iemand anders opsturen.

Dus…

Heeft u een bankrekening (waar ik 30 euro op kan storten), 4 dienstenchecques (die ik dan kan opsturen) en een dosis medelijden met mij (ochottekes, toch…), kan u me dan uit de nood helpen? In deze tijd van vrede en liefde en al…

Toen ik het verhaal aan mijn mama vertelde, vroeg ze zich luidop af hoe ik me toch altijd in de nesten kon werken.
En moeders hebben altijd gelijk…

Maandag moesten wij namelijk met Cato op controle naar het UZ. Een driemaandelijks wederkerende afspraak. Opvolging noemen ze dat. Iets waar ik helemaal geen problemen heb. Al is het maar omdat ge al diene brol alleen maar meekrijgt uit de apotheek als ge een voorschrift hebt. En omdat wij nu eenmaal altijd redelijk rap door onze voorraad voorschriften zitten.

Op medisch gebied was ik er redelijk gerust in. Toen Milan een paar weken terug een longontsteking had, hadden we Cato haar antibiotica al preventief opgedreven. Jaja, “opgedreven”, niet “gestart”. Want sinds september zit onze meid aan de antibiotica. De fleskes bactrim vliegen er hier nogal door. Zelfs aan die snelheid dat er gene bactrim meer te verkrijgen is… “Eusaprim” doet hetzelfde, geen probleem…
Nadat Milan zijn longontsteking overleefd had, besloot ik ook Cato haar medicatie af te bouwen. Ja, ik doe dat op eigen houtje. Als ge 20 keer bij de dokter zit (huisarts, pediater of uz) en ze vertellen u wat ge moet doen/geven en hoeveel en dat blijkt 20 keer net hetgeen te zijn wat je zelf in gedachten had, ja, dan doe je het de 21e keer op eigen houtje. Zo ver zijn we al. Komt er ook nog eens bij dat al die dokters in eerste instantie zeggen dat het misschien geen slecht idee zou zijn om in de gegeven omstandigheden haar aerosol op te drijven, en die zuchten efkes als ge zegt dat ge gerust van 4 keer naar 5 keer per dag wilt gaan, ja dan heb je het gevoel dat je in feite al aan het maximum zit.
Dus, toen alles hier relatief rustig werd op het microbenfront, verminderden we de aerosol naar maar 3 keer per dag en schroefden de bactrim terug van twee keer 6ml naar twee keer 5, 4 en tenslotten twee keer 3 ml. Op die manier kunnen we een tandje bijsteken als het nodig moest zijn en is er nog ruimte om haar medicatie op te drijven.

In ‘t kort: de hoeveelheid medicatie of de frequentie van behandelen is op dit moment nog nooit zo laag geweest. Als we terugdenken aan deze periode vorig jaar, dan waren we bijna ons valieske aan het maken voor een verblijf in het ziekenhuis met een zieke Cato. Ik geef dan ook de voorkeur aan de huidige decembermaand. Ahja! Over december gesproken, we zijn wel al december en we zijn nog steeds cortisone-vrij. We zijn zelfs slijmvrij. En gerommel-vrij. En hoest-vrij.
Ja, ze neemt onafgebroken antibiotica. Maar wat zou jij het liefst hebben? Een gezonde dochter of een zieke? Juist, voor mij is de keuze snel gemaakt. ‘t Is trouwens nog steeds “dochterke“. Met haar 77 cm duiken we weer onder de P3. Maar het is wel 77cm en da’s drie centimeter meer dan in september. Da’s een groei van één centimeter per maand. Da’s gegroeid, tout court! En ene kilo verdikt. Iets wat er nu wel zal afgelopen worden, vrees ik. Maar bon, ze groeit en bloeit. Ze lacht en stapt. Ze zingt en babbelt (al versta je er niet echt veel van) en wijst altijd en naar alles. Ze geeft ook handkusjes, da’s inbegrepen in de standaardzwaai.

Kijk, ik weet niet of je het doorhebt, maar deze mama is vrij content, voor de moment.

Deze middag had ze opgeruimd. Alles netjes in de speelgoedbakken, poppen in de wieg. Ze doet dat goed.
Te goed…

Want ik heb zonet 20 minuten lopen zoeken achter da bakske waar ge uw bankkaart moet insteken vooraleer ge online uw rekeningen kunt bekijken. Ja, ik weet het, da’s niet bepaald speelgoed, maar die van ons ‘belt’ met alles wat ze tegenkomt waar knopkes op staan. Wat zeg ik? Schrap de knopkes! Zij heeft gewoon nen gsm die reageert op haar stem. En ze belt altijd naar haar papa. “Papa?”, “Papa!”
Papa zegt nie veel terug, maar da’s bijzaak…
Ik had mijn bakske nodig. En neen, als ik haar daar niet had mee laten spelen bellen, dan was ik het nu nie kwijt. Maar er bestaan ergere dingen om mee te spelen.

Oke, in ‘t kort: Ik vond het uiteindelijk terug onder haar zitting van haar loopwagentje.

Cato, uw rijk is uit! Mama weet uw geheime bergplaats zijn!

Bon, heel mijn kot is dus gekuist en ik vind dan ook dat ik een rustig uurtje verdien. Een uurtje rust. Ik prevel een schietgebedje in de hoop dat mijn jongste docher nog eventjes in dromenland blijft. Nog efkes. Een uurtje ofzo. Ik eet een beetje. Ik kuis een beetje mijne digicorder op, … relax…

Dan gaat de telefoon. Mijne vaste telefoon. En ik vind dat vreemd. Er zijn maar een handvol mensen die op mijne vaste telefoon bellen. Tweederde daarvan is familie en ik zou begot niet weten wat er zo dringend is dat ze op mijne vaste telefoon moeten bellen. O-oh, zou er iets gebeurd zijn? Met iemand? Het derde derde deel zijn vrienden en die zitten op hun werk. Die gaan echt niet bellen om drie uur in de namiddag om een kletske te doen. Dus er is iets gebeurd… Blijft nog een kleine kans dat het om een enquète gaat. Of dat ze iets willen verkopen *alloo, mevlouw, hebt u een diepvlies?* Ik zucht alvast. Dan zijn we dat al kwijt.

Ik pak op – de vorige passage speelt zich immers af in mijn hoofd en aan een razandsnel tempo.
Hallo, met Evy…
Wel spannend hoor, zo niet weten wat er gaat komen…

Hallo, mevrouw, ‘t is hier van … * de naam van de winkel werd voor de laatste keer vakkundig weggebiept*

Jeeej!!! Mijn objectief is binnen. Ik kan weer gewoon foto’s maken en niet enkel op een belachelijke afstand omdat ik enkel beschik over mijn telelens! Kijk, dat vind ik nu tof zie, zo goed nieuws op nen dinsdagnamiddag nadat uw huis er zo proper bijligt en uw dochter nog steeds in dromenland vertoeft.

De mijnheer vervolgt. Hij was nog niet uitgesproken. Het voorgaande situeert zich opnieuw helemaal in mijn hersenpan. Er kan hiervoor dan ook niemand, behalve ikzelf, aansprakelijk voor gesteld worden.
” ‘t is om te melden dat er een bestek is binnengekomen van uw toestel. Het gaat over 123 euro…

Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Pas op, dat bedrag is het probleem niet. Wacht efkes, ik zal het even verduidelijken.

19 maanden geleden kochten we ons een spiegelreflexcamera. Een bodyke, twee lenskes, niets speciaals. Ik trek graag foto’s en veel foto’s. Ik pretendeer niet dat ik dat goed kan of nen fotograaf ben. Gewoon, om mij bezig te houden. Om een beetje te experimenteren, ge kent dat wel. Een simpel toestelleke, maar toch een redelijke vraagprijs. En ik ken mezelf, hoelang zou het duren vooraleer da spel langs de stenen ligt? *het heeft niet lang geduurd, maar dit doet hier niets terzake*
Dus we namen er een extra verzekeringske bij. Just incase. Drie jaar omnium. We mochten bij wijze van spreken heel de bazaar langs de grond smijten een dag voor het einde van die drie jaar, alles zou zonder vraag vervangen worden door een nieuw (dixit de verkoper).
Met een gerust hart keerden we huiswaarts.

Nu, onlangs klikte mijn lens niet meer vast op het toestel. Voila, daar had je het al… Maar geen probleem, wij naar de winkel. Neen, dit euvel viel niet onder de garantie. Jamaar, wij hebben een extra verzekering… Mijnheer begon te stotteren *ocharme*, zou het eens nakijken en zou me op de hoogte houden.

Vorige week. Telefoon. Om te melden dat het bestek van mijn toestel was binnengekomen, dat het ging om een kost van 123 euro en of de reparatie uitgevoerd mocht worden.

Pardon?

Kende da gevoel, als ge overkookt? Als er stoom uit uw oren komt? Als ge ze door de telefoon zou willen trekken. Of eens goed dooreen wilt schudden?
Awel, zo voelde ik mij, maar nog tien keer erger.

Ik ga u het gesprek besparen, maar ik kan er wel bij zeggen dat het goed was dat de kindjes er niet bijwaren, want dat hun woordenschat er niet echt zou op vooruit gegaan zijn…
Ik sloot het gesprek af met de mededeling dat, hoewel ons beloofd was dat het ging vervangen worden *door.een.nieuw*, ik naar de winkel zou komen met mijn toestel en als de lens vastklikte, vervangen of hersteld, zou ik content zijn. En oja, ik was niet van plan daar één euro voor te betalen.
Mijnheer moest het navragen en ging me op de hoogte houden. Mijnheer hield woord en belde een twintig minuten later, heel kort, terug met de mededeling dat alles in orde zou komen.

Zucht.

Dus…
Deze middag.
Telefoon.

Ja, goeiemiddag, ‘t is hier van biep om te verwittigen dat er een bestek binnengekomen is en dat het 123 euro zou kosten en of de herstelling…

“Mijnheer! Alstublieft!?…”
Ik ga hier geen geluid bij zetten maar voeg daar maar wat gekreun en gezucht bij (oei, da klinkt niet zoals het moet klinken) en kruidt af met de nodige wanhoop en een mespuntje frustratie.

Nu, mijn gekreun moet indruk gemaakt hebben (jaja, denkt er van wat ge wilt) want mijnheer werd ook een beetje wanhopig, stotterde, excuseerde zich, zei: “oja, ik weet het weer” en expliceerde nog dat hij alleen maar de nummers belde en dat hij niet echt keek waarover het ging.
Ik zei dat het niet erg was. Er kon zelfs een lachje af. Ik informeerde nog even, maar neen, mijn lens was nog niet binnen.

Helaas…

Als u mij volgende week belt, weet dan dat het niet *en ik herhaal, NIET* over 123 euro moet gaan en dat ik in feite verwacht dat u mij goed nieuws brengt, met name “Mevrouw, u mag uw lens komen afhalen en het spijt ons dat we een paar keer verkeerdelijk contact met u opgenomen hebben en dat het zo lang geduurd heeft.”
Of nee, nog beter: “Mevrouw, wij brengen uw *nieuwe* lens naar huis en u hoeft daar helemaal niets voor te betalen!”.

Dan zouden er nog eens punten gescoord worden!