Dichtbij.

Aaaaaah, december, de schoonste maand van ‘t jaar. In het begin komt er een man met een rare hoed op. Maar dat geeft niet want hij brengt cadeautjes mee. Op het einde komt er nog een rare man, precies zijn broer, maar dan met een muts in plaats van een hoed en ook hij heeft pakskes mee. De Coca-cola-kersttrucks rijden af en aan op TV, ze zorgen voor een instant kerstsfeer. We mogen niet in de tuin, maar dat is niet erg want er staat een boom in ons huis, versierd met ballen en lichtjes en slingers.
Het is koud, het zou koud moeten zijn, I’m thinking haardvuur, dekentjes, kaarskes, dicht bij elkaar. Zalig!

Maar deze december is net iets anders. Het is precies of ik zie alleen maar verdriet in plaats van plezier. De boom staat er wel, maar lijkt versierd met tranen. Tranen om mensen die er niet meer zijn. Mensen die nooit meer terugkomen. Het zijn niet mijn tranen, er is deze maand nog niemand gestorven in mijn familie, en toch komt het heel dichtbij. Lijkt het heel dichtbij. Te dichtbij. Dichter dan goed voor ons is. Meer dan goed voor ons is. Ook afscheid nemen is een deel van het leven, maar kunnen ze het alsjeblieft een beetje spreiden? Er zijn twaalf maanden in een jaar, ja, het werkt niet, hoor, die korte pijn…

Maatjes, onze gedachten zijn bij jullie. Bij jullie allemaal. Wij hebben brede schouders, die veel aankunnen. Wij hebben oren die kunnen luisteren en handen die veel werk kunnen verzetten. Wij kunnen jullie verdriet niet wegnemen, maar we kunnen wel ons best doen.

Vrolijk kerstfeest, iedereen, en laat 2012 een jaartje zijn met alleen maar goed nieuws.