En we zijn al december, stelduvoor!

De dag voor de verjaardag van die heilige man, was er ook hier enige vorm van spanning te voelen. Op een positieve manier. En het had niets te maken met braaf zijn of de roe…

Maandag moesten wij namelijk met Cato op controle naar het UZ. Een driemaandelijks wederkerende afspraak. Opvolging noemen ze dat. Iets waar ik helemaal geen problemen heb. Al is het maar omdat ge al diene brol alleen maar meekrijgt uit de apotheek als ge een voorschrift hebt. En omdat wij nu eenmaal altijd redelijk rap door onze voorraad voorschriften zitten.

Op medisch gebied was ik er redelijk gerust in. Toen Milan een paar weken terug een longontsteking had, hadden we Cato haar antibiotica al preventief opgedreven. Jaja, “opgedreven”, niet “gestart”. Want sinds september zit onze meid aan de antibiotica. De fleskes bactrim vliegen er hier nogal door. Zelfs aan die snelheid dat er gene bactrim meer te verkrijgen is… “Eusaprim” doet hetzelfde, geen probleem…
Nadat Milan zijn longontsteking overleefd had, besloot ik ook Cato haar medicatie af te bouwen. Ja, ik doe dat op eigen houtje. Als ge 20 keer bij de dokter zit (huisarts, pediater of uz) en ze vertellen u wat ge moet doen/geven en hoeveel en dat blijkt 20 keer net hetgeen te zijn wat je zelf in gedachten had, ja, dan doe je het de 21e keer op eigen houtje. Zo ver zijn we al. Komt er ook nog eens bij dat al die dokters in eerste instantie zeggen dat het misschien geen slecht idee zou zijn om in de gegeven omstandigheden haar aerosol op te drijven, en die zuchten efkes als ge zegt dat ge gerust van 4 keer naar 5 keer per dag wilt gaan, ja dan heb je het gevoel dat je in feite al aan het maximum zit.
Dus, toen alles hier relatief rustig werd op het microbenfront, verminderden we de aerosol naar maar 3 keer per dag en schroefden de bactrim terug van twee keer 6ml naar twee keer 5, 4 en tenslotten twee keer 3 ml. Op die manier kunnen we een tandje bijsteken als het nodig moest zijn en is er nog ruimte om haar medicatie op te drijven.

In ‘t kort: de hoeveelheid medicatie of de frequentie van behandelen is op dit moment nog nooit zo laag geweest. Als we terugdenken aan deze periode vorig jaar, dan waren we bijna ons valieske aan het maken voor een verblijf in het ziekenhuis met een zieke Cato. Ik geef dan ook de voorkeur aan de huidige decembermaand. Ahja! Over december gesproken, we zijn wel al december en we zijn nog steeds cortisone-vrij. We zijn zelfs slijmvrij. En gerommel-vrij. En hoest-vrij.
Ja, ze neemt onafgebroken antibiotica. Maar wat zou jij het liefst hebben? Een gezonde dochter of een zieke? Juist, voor mij is de keuze snel gemaakt. ‘t Is trouwens nog steeds “dochterke“. Met haar 77 cm duiken we weer onder de P3. Maar het is wel 77cm en da’s drie centimeter meer dan in september. Da’s een groei van één centimeter per maand. Da’s gegroeid, tout court! En ene kilo verdikt. Iets wat er nu wel zal afgelopen worden, vrees ik. Maar bon, ze groeit en bloeit. Ze lacht en stapt. Ze zingt en babbelt (al versta je er niet echt veel van) en wijst altijd en naar alles. Ze geeft ook handkusjes, da’s inbegrepen in de standaardzwaai.

Kijk, ik weet niet of je het doorhebt, maar deze mama is vrij content, voor de moment.