Zit ik hier een beetje te stoefen over onze niet super, maar in feite niet onfijne afspraakjes met het lokale Kind & Gezin-bureau, blijkt vandaag dat onze vertrouwde kinderarts met, overigens volledig gegund, bevallingsverlof is. Net op het moment dat Milan opgestaan is met koorts (tot 39,3°C) en dus een doktersadviesje gewenst was. Zit daar toch wel een rare arts op ons te wachten, zit hij daar zijne en onzen tijd te verdoen…
Het begon al toen we binnen kwamen, het eerste wat die pé deed, was op zijn uurwerk kijken. Oké, nu is het ook mogelijk dat hij gewoon wou weten hoe laat het was. Want waarom kijk je anders op je uurwerk? Maar zeer uitnodigend was het niet. Toen ik over zijn koorts begon, vroeg ik me af wie van ons twee nu het langst gestudeerd had. Want “hij wist niet vanwaar die koorts kwam, want alles leek in orde…”. Pfff, zo kan ik het ook. Ik kan er toch niets aan doen dat hij niet hoest en dat zijn neus niet loopt en dat hij normaal eet en slaapt en speelt en drinkt en dat zijn stoelgang niet anders is dan anders en dat hij nog gewoon plast en alert is en actief en niet slapkes of meer slaapt dan anders… Man, man, man, …En dan zijn er mensen die mij zot verklaren omdat ik nog steeds naar mijn oude vertrouwde huisarts rij in mijn “ouderlijk” dorp, 30 kilometer “ver”.
Milan is het gewoon om bij de dokter te gaan, hij schrikt niet van een stethoscoop en als hij het “lichtje” ziet aangaan, doet hij zijn mondje al open. Milan is ondertussen ook geen baby meer. Mijn haar kwam dan ook recht toen ik hem hoorde zeggen: “stilzitten, hoor, even halo doen op je buik”. Pardon? Milan keek mij zowaar verschrikt aan, alsof hij dacht: “ik heb geen flauw benul WAT hij gaat doen, maar ik zal het zeker niet leuk vinden en het is mijn buik en jij hebt daar niets te zoeken”. En ik heb hem nog nooit zo mooi en lief om de blokjes horen vragen, maar hij kreeg ze niet, want, na nog een blik op het uurwerk, wou ik alleen nog naar huis. En als morgen de koorts niet beter is, dan rij ik gewoon met veel plezier die ‘verre’ dertig kilometer om professioneel advies.
Nèh!
Voor de familiekronieken: Milan weegt 13 kg en meet 93 cm (hoewel het vrijdag bij de neurologe in het COS 91 cm was, maar goed…). Hij is hiermee aan de lichte kant, maar liever dat dan aan de zware, niewaar…
