Ze zijn er!

De bubbels! Denkt u nu aan champagnebubbels? Ook goed, en lekker, en niet voor zwangere vrouwen *dju toch*. Het is er in nochtans de tijd van het jaar voor! Maar hier zijn het bubbels in mijn buik. Alsof er toch champagne in mijn buik zit. Heerlijke belletjes! Zachte belletjes! Babybelletjes…

Betrapt!

Oke, hij is een kleine week of twee te vroeg en het zal waarschijnlijk ook niet echt de bedoeling geweest zijn, maar toen ik Milan daarnet hoorde zeggen: “Liefste mama en liefste papa,…”, heb ik mijn oren gespitst en ik ben er zeker van dat ik zijn nieuwjaarsbrief in avant premiere gehoord heb. Moeder natuurlijk met de tranen in de ogen en de zoon, die was zich van geen kwaad bewust. Het was superschattig!! Maar daar moet ik u waarschijnlijk niet van overtuigen!

Niet meer schuldig.

Het is donderdagmiddag. Ik lig in mijn zetel. Zo helemaal kindsloos. Milan zit nu in de refter, aan een klein tafeltje, bij een hoopje meisjes, zijn boterhammekes op te eten. Alle meisjes voor hem alleen. Want alle andere (3!) jongens zijn watjes, want die gaan naar huis. Soms komen ze ’s namiddags zelfs niet terug. En dan heeft Milan alle meisjes voor hem alleen. Milan blijft nu over de middag op school. Want Milan is een flinke jongen en Milan heeft een stoere mama. ‘t Is waar hoor. Toch zeker het stuk over die flinke jongen. Die stoere mama, dat moeten we misschien een beetje nuanceren…

Jullie reacties hierop, hebben me doen inzien dat er helemaal niets is om me schuldig over te voelen. Als ik er eens goed over nadenk, dan heeft Mijnheerke het helemaal zo slecht nog niet. Want zo een kleine 27 jaar geleden zag mijn leven er, als tweeeneenhalfjarige, als volgt uit: opstaan om 7 uur, vertrekken om half acht om om 8 uur op school te zijn, ’s middags warm eten op school en daar ook heeeeeeeel de middagpauze blijven, ’s avonds ook nog eens in de opvang tot een uur of 5. Moeke, wanneer ging ik slapen als kleuter?
Milan slaapt tot kwart voor 8, heeft tijd om na zijn ontbijt nog even te spelen, staat op 4 minuten op school, komt daar meestal toe net voor de klas begint, werd (in het verleden dus) afgehaald om 10 voor 12 om thuis rustig patatjes te gaan eten, had tijd om opnieuw nog een beetje te spelen, kwam terug op school tegen iets voor 1 en dus opnieuw net voordat de klas weer begint, wordt vier van de vijf dagen afgehaald als de school net uit is en wordt tenslotte geconfronteerd met een zich schuldig voelende tante (‘t zit blijkbaar in de familie) omdat ze op dinsdag Milan pas tegen twintig voor vijf kan afhalen, waarbij Milan telkens serieus in de watten gelegd wordt door MarieJeanne (de ongelofelijk sympathieke dame die de avondopvang verzorgt (met een grote V)).

Nu vraag ik u: er is helemaal niets om me schuldig over te voelen, toch? Milan heeft de tijd van zijn leven, deze morgen vroeg hij zelf of hij weer op school mocht eten en zijn oogjes fonkelden toen ik hem vertelde dat het vandaag nog boterhammetjes zouden zijn, maar morgen zelfs frietjes op school. Hij is niet  lastiger of meer moe of wat dan ook, als hij een hele dag op school blijft. Ik durf zelfs te schrijven dat hij minder lastiger is. Of misschien kan ik meer verdragen als er ’s middags geen oorlog moet gevoerd worden omtrent het eten.

Ach, zij, die zo helemaal “schuldloos” gaan genieten, groeten u.

Schuldig!

Ik. Zo voel ik me. En dat is voor niets nodig. Ik weet het, maar toch.
Eerst en vooral is er de misselijkheid en het pilleke daartegen. Het helpt, maar ik voel me iedere keer schuldig als ik het neem, want als ik al niet tegen de misselijkheid kan…
Vandaag was er ook het feit dat ik Milan op school heb laten eten. Thuis eet hij niets en is het een uur gezaag en gezucht om hem 1) aan de tafel te krijgen, 2) aan het eten te krijgen, 3) ook maar iets te laten eten, 4) moe te moeten toegeven dat hij weeral niets (of zeer weinig) gegeten heeft. En omdat in groep alles beter gaat, is hij dus op school blijven eten. En schuldig dat ik me voel. En onwennig, zo rond twintig voor twaalf omdat ik hem niet moest afhalen. Maar mijne strijk is wel gedaan, alle was is weg en ligt waar die hoort te liggen, mijn huis is aan de kant, ik heb zalig op mijn gemak en zonder gezaag kunnen eten, de spaghettiesaus voor vanavond is al gemaakt en ik heb nog een middagdutje kunnen doen op de koop toe. Wat wil een mens nog meer?

De Sint: gevolg/vervolg

Milan is blijkbaar braaf geweest, want de Sint heeft zich hier laten gaan. Thuis kreeg hij een auto met afstandsbediening (stoere jongen zijnde) en inlegpuzzels (educatief verantwoord zijnde). Bij moeke wachtte er een heuse werkbank (werkman zijnde) en plasticine (blij zijnde dat Milan dat precies zeer leuk vindt). Bij bobonne kreeg hij dan nog een echte puzzel (groot zijnde) en een raket om als licht op zijn kamer te hangen. Ik ben blij dat het allemaal binnen de perken gebleven is. En nu kunnen we op zoek naar cadeautjes vor oud en nieuw en voor mijnheertje zijne verjaardag. Net toen ik dacht dat de miserie voorbij was…

Sint: De voorbereidingen.

Schoenen met wortels en suikerklontjes, blikjes fris voor de Pieten, liedjes en een bang hartje, een klein, bang hartje.

Negen weken en twee dagen.

Niet dat we tellen hoor. Niet dat we streepkes zetten. Maar vandaag zijn we precies negen weken en twee dagen zwanger en op de echo was een (lief, klein, snoezig) embryootje te zien dat precies… negen weken en twee dagen “groot” was. Twee en een halve centimeter groot. En alles zag er goed uit. Schitterend om zo een goed nieuws te horen. Schitterend ook om te moeten vaststellen dat de natuur helemaal alleen voor dit wonder zorgt. Behalve in slaap vallen, midden in de dag, of me een beetje misselijk voelen, hoef ik niet te doen. “Het” gaat vanzelf. We zijn al lang blij dat de natuur dit deel van haar taak wel met de grootste onderscheiding uitvoert. Al heb ik nog steeds moeite om me voor te stellen dat we in de grote vakantie met zo een heel klein babytje op schoot zullen zitten. Tegen de zomer zijn we met vier. Nog steeds onvoorstelbaar. Ik zal er maar beter vlug aan wennen zeker…
De nieuwe dokter is ook goedgekeurd. Ik ben opgelucht dat deze eerste consultatie zo gemoedelijk verlopen is. Ik ben zeer content, Tom vindt dat hij stil praat. Zo lang ik hem maar hoor tijdens de bevalling.

Sint in de problemen!

Deze morgen zouden de kleuters de Sint ontvangen op school. Maar plots kwam daar één van de pieten toegesneld: de Sint had een ongeluk gehad met zijn auto en kon niet komen, tenzij de kleuters een oplossing konden vinden. En die vonden ze: de lokale brandweer zou ingeschakeld worden. De kinderen, samen met de piet in de bus richting brandweer. Daar werden twee brandweermannen ingeschakeld en met loeiende sirene gingen ze de sint gaan bevrijden. Even later was de brandweerwagen, eveneens met loeiende sirene, terug, met de twee meegereisde pieten en… met de Sint! Kleuters blij, juffen blij en ouders blij, omdat we weeral getuige mochten zijn van een schitterend moment uit het leven van onze kleine hartedieven!

Overvallen!

Gangsters zijn het! Niet meer en niet minder! Een arme, zwangere vrouw overvallen. En vrouw die, door eerder beschreven toestand, niet veel weerstand kan bieden. Een vrouw die, alweer door eerder beschreven toestand, zo al vermoeid is. En net die is een makkelijk slachtoffer. Logisch dat ze net die er uit kiezen. Ah ja, het zijn nu eenmaal gangsters. Al zijn er zovelen die ook makkelijk te overvallen zijn, neen, die zijn niet goed genoeg. Mij moeten ze hebben. Ik, die anders zo sterk is. Ik, die anders alsof het mijn tweede natuur is, zoveel weerstand kan bieden. Net ik heb dit weekend het onderspit moeten delven. Ik ben er nog niet goed van. En zeeeeer dat dat doet. Koppijn dat ik heb. En lastig. Maar lastig dat dat is.
En aangezien de gangsters echt sterker zijn, ben ik dan maar gestart met de antibiotica. Want vermoeid en ook nog eens een snotvalling die dreigt te evolueren naar een heuse sinusitis, neen, bedankt.
Gangsters zijn het, die microben, echte gangsters!

Geslaagde verhuis!

Het begon gisteren al. Milan besloot dat het om half zeven al tijd was om te gaan slapen. En hij pakte het heel professioneel aan: Hij pakte de afstandsbediening, zette de TV op VTM want wij mochten naar het “nievs kijken” (sinds kort kijkt Milan naar Pipi Langkous op Kazoom en om 19 uur zetten we de TV op het nieuws want dan moet Milan in zijn bad en in zijn bed. Vrijdag toonde ik hem op welk knopje hij moest duwen en gisteren wist hij dat duidelijk nog) en besloot dat hij naar boven ging. Omdat het vandaag zondag is en Milan de gewoonte heeft om 12 uur te slapen, vonden wij het toch geen goed idee om Mijnheerttje om half zeven in zijn bed te steken. Dus we hebben nog een half uurtje moeten rekken en uitstellen. Hij ging verbazend gemakkelijk naar boven, verbazend makkelijk in zijn bad en nog makkelijker in zijn bed. In eerste instantie zelfs zonder verhaaltje en zon der knuffel en zonder kus. Maar dat werd al gauw ingehaald. Toen we hem vertelden dat de babyfoon aanstond en dat hij maar moest roepen als er iets was en vooral dat hij niet alleen uit zijn bed mocht klauteren, zei Milan: “jaja”, op een toontje van “allee, tis goed, vertrek maar, da heeft hier lang genoeg geduurd!”. Wij dus met een klein hartje naar beneden. Maar we hebben hem niet meer gehoord en toen ik later nog even ging kijken, lag hij zalig te slapen.

Deze morgen waren wij al voor acht uur wakker. Om kwart voor negen zijn we op zijn kamer gaan piepen, want volgens mij was Bliksem al wakker. Milan duidelijk nog niet. En hij was ook nog niet van plan om op te staan. Wij dus zonder kleine vent naar benenden. Vijf minuutjes later kreeg hij dan toch honger.

Zo zie je maar dat die gasten minder moeite hebben met verandering dan hun ouders. Nog maar eens…