En hoe gaat het met U?

‘t Is nu nie da wij hier helerganse dagen in onzen zetel hangen en niets doen. Alhoewel…
‘t Is nu nie da ons klein beest hier niets tofs meer uitsteeks, laat staan nie meer slaat op school, wat zeker een hele fenomenale grote post hier verdient. Verre van…
‘t Is zeker nie dat er niets te melden valt. ‘t Is alleen…
Tja, waar zal ik het eens op steken?
Optie 1: da klein spinol hier in mijnen buik vreet energie in pakskes. Mijn energie.
Optie 2: da groot spinol vreet zo mogelijk nog meer energie. Bij voorkeur ook die van ons.
Optie3: door de nakende komst van spinol twee moet spinol 1 dringend verhuisd worden. Nou ja, zo dringend nu ook weer niet, het is vooral de lengte van spinol 1 zijn spijlenbed dat schreeuwt om vervanging, liefst onder de vorm van groter en breder. En laat ik het nu in mijn hoofd gestoken hebben dat de kerstvakantie de ideale verhuisperiode is. Vandaar dat al onze (resterende) energie gaat naar vijzen, plakken en schuren van Gyproc, kuisen, kuisen en kuisen (stof da da maakt, manneke, niet.te.doen!), beslissen om te schilderen, naar Heytens om kleurkes te kiezen en thuiskomen met behangpapier.
Optie 4: de aanblik van mijn  en onze agenda voor de komende weken, doet mij besluiten dat het er niet rustiger op zal worden. En vooral niet beter. En ook niet kalmer. En zeker niet minder vermoeiend.

Zij die gaan slapen, groeten u.

Huilen en hangen en neutepeteut

Milan hoest al een weekje, maar alleen ’s nachts. En de snottebellen zijn ook alomtegenwoordig. Maar sinds donderdagnacht maakt hij het al te bont. We zijn bij moeke blijven slapen omdat het donderdag pepe zijn verjaardag was en we vrijdag zouden gaan shoppen. Milan is rond een uur of twaalf wakker geworden en ik heb hem uiteindelijk bij ons in bed gelegd omdat ik hem niet getroost en gekalmeerd kreeg. Nu hebben we een tweepersoons(zetel)bed bij moeke ter onze beschikking, maar toch heeft bibi een uurtje op het randje van haar bed gebalanceerd. Ik denk niet dat Milan geslapen heeft. Ik heb hem dan maar weer in zijn bed gelgd, waarna hij die nacht nog een keer of drie huilend is wakker geworden. Om half acht hoorden we plots Bliksem wakker worden, en Milan onmiddellijk: “Biksem is watte, Mijan opstaan!!!!!!!!!” Mama en tante redelijk vermoeid, Milan al bij al redelijk uitgeslapen en ook moeke had geen al te deugddoende nacht achter de rug.
In het Waaslandshoppingcenter viel alles nog goed mee. Milan ging vaak in zijn buggy zitten, maar het lukte wel. Op weg naar huis is hij uiteindelijk wel in slaap gevallen.
Omdat hij maar bleef klagen over zijn mond die pijn deed, zijn we ’s avonds dan toch naar de dokter geweest. Het verdict luidde: een bacteriële keelontsteking van formaat, schone witte puntjes op zijn amandelen en een bloedrode keel. Een fleske anibioticum was ons geschenk.
Ook deze nacht ging het niet al te goed. Toen ik om 22 uur in mijn bedje kroop, besloot Milan dat het tijd was om te verhuizen. Hij is altijd een goede slaper geweest, heeft nooit bij ons in bed geslapen. Maar nu krijg ik hem maar niet rustig in zijn bed… Dus Milan bij ons in bed. Wij hebben het uitgehouden tot drie uur. Milan bleef maar stampen en duwen, het was om zot te worden. Ik heb Mijnheertje, met veel protest, in zijn bed gelegd en daar heeft hij het uitgehouden tot 9 uur. Deze middag ging het weer fout. Milan heeft nauwelijks een uurtje geslapen. Daarna begint het schreeuw – en huilconcert en kan het hem niet schelen dat Bliksem nog slaapt… Hij ligt hier nu bij mij in de zetel, “van het lamgodsgeslagen”, goe ziek en van de kaart dus. Ik hoop maar dat de antibiotica snel zijn werk doet, want dit is niet de ideale afsluiter van de herfstvakantie. En ook ik zou graag een beetje uitgerust aan de nieuwe werkweek kunnen beginnen..

De wekker.

Het idee kwam van hier. En het winteruur zorgde er voor dat het idee steeds nadrukkelijker aanwezig was. Milan is altijd een langslaper geweest. En toen de school er aan kwam, moest ik hem iedere ochtend wakker maken om half acht. Maar toen kwam het winteruur en zette Zijne Majesteit iedere ochtend zijn keel open om kwart voor zeven. Iedere ochtend werd ik luidkeels uit mijn bed gelicht terwijl er nog een zes op mijn wekker prijkte. Na een week had ik er genoeg van. Want leg maar eens uit dat het nog te vroeg is. Mijnheer is wakker en mijnheer wenst op te staan.
Dit weekend gingen we op zoek. Naar het wekkertje dat bij Isla al zijn doel bewezen had. Maar hier kenden ze geen wekkertje met een konijntje. Het werd een wekkertje van Cars, zelfde principe, een beetje luidruchtig naar mijn gevoel en analoog, dus niet precies in te zetten. Maar drie nachten later kan ik alleen maar juichen! Milan wacht echt tot “Bliksem wakker is!” Deze morgen had ik het wekkertje ingezet tegen acht uur, omdat ik bijna zeker was dat Milan vroeger wakker wordt. Maar hij wachtte mooi tot het licht uit was en Bliksem wakker werd. Om dan te melden: “Mama!!  B(l)ik(s)em is wa(kk)tte(r). Ik moet ops(t)aan!” En ook  ’s middags zetten we de wekker en doet Milan een zalig lange dut. Het enige nadeel is dat je de wekker niet kan inzetten als je vroeger gaat slapen dan dat je wakker moet worden. Als Milan om 19u20 gaat slapen en ik wil de wekker zetten om 7u30, dan wordt Bliksem wakker om 19u30. En dat is niet de bedoeling natuurlijk. Ik moet de wekker dan inzetten als wij gaan slapen. Maar goed, het werkt, en dat is het belangrijkste!

Work in progress

Zo zwanger zijn, heeft ook zijn voordelen. Plots wordt de nood naar een tweede kinderkamer reëel. Er zijn kamers genoeg, hoor, gene paniek, maar “af” kan je ze niet noemen. De plannen waren er al, maar een echte deadline was er niet. En dus zitten we nu met volgend schema opgescheept: Milan tegen de kerstvakantie verhuizen naar zijn grote-jongens-kamer. Dat betekent twee muren “gyproccen”, twee andere muren behangen of gewoon heel de boel schilderen, kleuren kiezen, het bed (al gekozen, maar moet wel nog aangekocht worden), bijpassende kast zoeken, beslissen of we nu voor twee of drie kastdeuren gaan, kamer aankleden en inrichten en tenslotte Milan verhuizen. Na de kerstvakantie kunnen we dan Milan zijn huidige slaapplaats omtoveren in een gezellige babykamer.

 

En wat vindt u van het tussentijdse resultaat.

Ik kon me toch niet inhouden:

Heerlijk!

Mannekes, mannekes, mannekes, wat heb ik hier naar uitgekeken! En zelfs nu geloven we het nog steeds niet. Vandaag nog, had ik het gevoel alsof ik elke moment kon wakker worden. Stilletjesaan dringt het tot ons door: ergens in de zomervakantie zijn we met zijn viertjes, als alles goed gaat natuurlijk. Misschien heb ik nog het meeste schrik dat alles niet goed zal blijven gaan. Maar als ik daar nu nonstop over ga beginnen piekeren, dan zijn we verder van huis…

Bij wijze van positieve noot, enkele bedenkingen van een zwangere muts (ik dus) en haar hubbie (Tom dus):
Toen Tom een beetje was bekomen van het nieuws, zo rond zaterdagmiddag, bedacht hij plots dat hij straks (nou ja…)  heel den santenboetiek van de zolder mag halen sleuren. Poewee… (al mag hij van mij nog een maand of acht wachten hoor).
Toen ik gisterenavond op mijn zij lag en probeerde in slaap te vallen, heb ik me vlug op mijn buik gelegd, want ik bedacht me net dat dat niet zou blijven lukken (en ik ben een buikslapertje in ‘t kwadraat…).

De statestieken zorgden een drietal jaar geleden voor de volgende cijfers: de eerste maanden ben ik zes kg afgevallen om er vervolgens maar liefst 24 bij te komen. En tot op vandaag schrik ik nog altijd van die 24 en reken ik het zo ne keer of 8 na, want het voelde zo helemaal niet. Ik schrok ook wel van de foto’s die op het einde van mijn zwangerschap genomen zijn, want als zwangere vrouw kijk je altijd van bovenaf naar je buik. Als je jezelf dan in vooraanzicht ziet op foto, daar was ik toch enkele keren niet goed van. Deze zwangerschap mag van mij in dezelfde zin starten, wie ziet nu niet de cijfertjes op de weegschaal het liefst in de aftellende richting gaan? En dat er kilo’s gaan bijkomen, dat is ook iets dat vaststaat. Al hoeven dat er toch geen 24 te zijn. Maar is het wel zo, so be it. Ze zijn er ook weer allemaal afgegaan, zodus…
Deze morgen kon ik vaststellen dat er al 1 kilogram is verdwenen. Joepie, jochei, nog van da!!

En hoe voelen we ons zo, net na de schok? Ik mag niet klagen, zeker niet. Ik merk dat ik niet meer moet opzitten tot een kot in de nacht, maar sinds Milan naar school gaat en we op zijn voor dag en dauw half acht, was dat opblijven ’s avonds al gauw verleden tijd. Dus op dat gebied is er niet veel veranderd. Misselijk? Zo zou ik het niet noemen, ik voel wel iets zo ter hoogte van mijn spijsverteringsstelsel en ik lijk ook minder honger en tussendoorgoesting te hebben. Maar echt rouwig zijn we daar nu niet echt om zenne….

Op de agenda:

• Eerste echo in het UZ, voorlopig op 19 november.
• Tegen binnen een maand of twee een gynaecoloog zoeken en gevonden hebben.

Eindelijk!

Ja, kijk, het is zover. Wij hebben goed nieuws te melden. Het moest er eens van komen, hé. Moet het nog gezegd worden dat het tijd werd? En al is het allemaal nog pril en vroeg en zo, jullie mogen het allemaal weten. Ik ben nu eenmaal niet het type om hier alleen maar te komen roepen en tieren als het tegenzit. Misschien heb ik naar deze post nog het meest uitgekeken. Eindelijk kan ik het zeggen. Al geloven we het hier nog niet echt. Het lijkt ook nog zo onwezenlijk… Maar het is waar, we zijn zwanger.

Verwacht u niet aan verhalen over twee streepjes die plots, out of the blue, verschijnen. Of mensen die van niets weten en niets vermoeden. Al zou ik geld willen geven om zo eens, out of the blue, twee streepjes te zien verschijnen. Maar wij moeten weer speciaal doen, bij ons ging het weer net anders. Bij ons ging het zo:

Omdat ik woensdag nog niet ongesteld was, belde ik donderdag naar het uz met de vraag of ik vrijdag kon langskomen voor een bloedafname. Zo gezegd zo gedaan. De vroedvrouwman in opleiding deed een prachtig werk door meteen juist te prikken (waarvoor dank!) en we konden huiswaarts keren met de belofte dat er zou gebeld worden tussen één en half vijf. Het beloofde een lange namiddag te worden. Maar wij werden verwacht op Milan zijn school om alles in orde te brengen voor de spaghettie-avond volledig in Halloweenstijl. Het toeval wil, dat Tom rond half vier gebeld wordt door zijn baas (niet iedereen is even onmisbaar blijkbaar…) net op het moment dat hij op een frigo staat om oranje-gekleurde-met vleermuizen-versierde ballen op te hangen. Er wordt nog lachend gevraagd of er daar misschien een betere ontvangst is. Ook mijn GSM rinkelt, ik doe teken naar Tom dat het het UZ is en verwijder me probeer me te verwijderen uit de groep. Nu moet u me eens vertellen hoe je je kan verwijderen uit de groep, wanneer je in een refter van een school staat en het net speeltijd is, waardoor her en der en bij voorkeur buiten kleuter- en andere kinders rondjoelen. En als je dan ook nog eens begint te huilen, waarna je echtgenoot lachend op je toekomt, dan is er van enige privacy geen sprake meer. Ach, van mijn part mocht iedereen het weten. Maar toch hou je je een beetje in. Eén mama kwam wel op me af, wat ik superlief vond, en aan haar hebben we het dan wel gezegd. De rest versierde rustig verder. Toch vreemd, hoe niet iedereen meteen weet hoe te reageren, en dan maar beslist om niet te reageren. Maar voor ons was het goed zo. Marie-jeanne, Eureka’s manusje van alles, en naar mijn gevoel een madam met een gouden hart, polste nog even naar de oorzaak van mijn tranen, maar was al snel gerustgesteld toen ik haar zei dat het tranen van geluk waren.

U ziet, vergeleken met ons verhaal zijn de twee streepjes op de predictor maar saai.

Moekes en bobonnekes en opa’s an tantes zijn ondertussen ook op de hoogte. Nu pepe nog en dan de rest van de wereld… Oja, en Milan niet vergeten. Maar voor hem is het nog een beetje vroeg hé…

Met de bus naar het bos.

En ik ging niet mee. Ik herhaal: N  I  E  T. Milan ging dat goed doen zonder zijn mama. Maar zijn mama is een watje. Ha! Dat wisten jullie al. Ik heb me echt op het a-ller-laatste moment bedacht. Ik had zelfs al aan de juf gezegd dat ik niet meeging. Ik was al uitgestapt aan de praktijk. Ik heb me nog moeten haasten om mijn bosbestendige schoenen te gaan aandoen. Maar ik was er dus ook, toen Milan met de bus aan het bos aankwam. Hij verwachtte me niet en ging dus niet naar me op zoek. Hij zag mij ook niet. Ik kreeg zo de kans om hem in zijn natuurlijke habitat te bewonderen. En het moet gezegd, hij doet dat goed, die kleine van mij. Er liep er daar eentje te blinken, in da bos.

Toen hij mij eenmaal wel gezien had, vond ik het ook wel leuk dat hij niet zo de hele tijd aan mij hing, zoals andere kindjes (sorry zene, maar voornamelijk meisjes) wel deden. Hij vond het ook opnieuw geen probleem om na afloop terug op de bus te klimmen.

6, 2, 5, 7

Het begon al vrijdagnamiddag, toen ik op zes(6) uur heel mijn huisje gepoetst heb. Moe maar voldaan plofte ik in de zetel, klaar om aan een nieuw weekend te beginnen.
Zaterdagochtend, toen we zaten te wachten op opa en bobonne, begaf onze TV het. Leuk is anders, maar gelukkig hebben we hier nog een (weliswaar kleiner) exemplaar staan. Dus we zaten niet meteen in de kosten. Opa kwam hout zagen, want Tom brengt paletten mee van zijn werk en het is nu eenmaal moeilijk om die “in hunnen gehelen” in onze houtstoof te krijgen. Als middagmaal maakten we crocque monsieur. ‘t Is te zeggen, Milan maakte de crocques. En eigenlijk is dat ook niet helemaal waar, want hij at eerst de helft van de hesp op en pas dan maakte hij de crocque. Maar ik stond er bij en keek er naar en moest me weeral bedenken dat die kleine held van mij serieus groot aan het worden is. Om twee uur trokken Milan, bobonne en ik naar de tweedehandsbeurs. Nu ben ik daar eigenlijk genen grote fan van. Ik heb het niet zo voor neuzen en snuisteren. Ik hou er ook niet van als je in de solden zo in nen hoop kleren moet gaan graaien, of op woensdag in den Aldi als er daar kousen verkocht worden. Dan heb je bijna een rugby-outfit nodig om niet verpletterd te worden aan die bakken. Dan maar liever geen kousen. Maar goed, het was een uistapje waard en je weet nooit. Als het aan Milan gelegen had, dan kochten we prompt heel diene bazaar op en bestelden in één moeite nen hele grote camion om alles thuis af te leveren. Gelukkig lag het niet aan hem. Ik vond een truitje van H&M voor € 2,5. Dat konden we niet laten liggen. Het was anders trouwens niet vet in Milan zijn maat. Tot 86 is er keuze genoeg. Als je geluk hebt, vind je hier of daar, goed weggestoken ook iets in 92. Maar Milans 98 had zijn kat gestuurd. Nu begrijp ik het ook wel, want driekwart van de kleren die Milan nu draagt of gedragen heeft, zijn (of zullen zijn, nu moet je niet denken dat zijne Majesteit hier in versleten lompen rond loopt hé) ook goed versleten. Als ze kleiner zijn, moet je gewoon sneller grotere kleren kopen en dan kan je die wel nog verkopen, want ze dragen die toch niet lang. Enfin, onze wandeling ging verder en net toen ik het opgegeven had, stonden er toch wel twee fietskes naar mij te lachen. En toen we Milan op het grootste exemplaar zetten, dan vond ik het ze schattig dat ik het niet kon weerstaan. En zo heeft ondergetekende, voor de allereerste keer ne fiets van vijf (5) euro gekocht op een rommelmarkt tweedehandsbeurs. En crossen dat die vent van mij doet!

Zondag werd er een winteruur in onze maag gestampt. Voor mij lijkt het die dag ontzettend lang te duren vooraleer we mogen eten. Milan die was gewoon vroeg wakker. Om zeven (7) uur al. We hebben dan maar van de nood een deugd gemaakt en voor de allereerste keer het zwembad hier uitgeprobeerd. Om half negen vertrokken, te voet (!) en om kwart voor negen zaten we al in het water. Milan had meer dan een half uur het kleine zwembadje voor hem alleen. En pret dat hij had! Er is daar een peuterploeterbad, maar ook een klein, ondiep instructiebad. Nadat Milan alles had uitgeprobeerd en gezien in het peuterbad, verlegden we onze grenzen en zijn actieterrein naar het kleine zwembad. Hij stapte zoals Armstrong deed op de maan, zo met van die trage reuzenstappen. Ik vond het grappig. En Milan ook, al vergeleek hij zichzelf waarschijnlijk niet met één of andere ruimtereiziger.
’s Middag staken we Milan in zijn bed en aangezien hij het daar bijna vier (4) uur volhield, zal ook dat wel een goed idee geweest zijn. Ondertussen maakten wij onze tuin klaar voor de winter. Het aangename weer verleidde ons later ook nog om een wandelingetje (voor Milan werd het een fietstochtje) te gaan maken. Ondertussen werd er ook nog brood gebakken, belandde er één cake in de vuilbak, wegens slechte cuisson (ne mens is nooit te oud om zijn vocabulaire uit te breiden), werd er in der haast nen nieuwen cake in de oven gestoken, is de was en de plas gedaan, ligt de strijk te wachten op de kaboutertjes en… heb ik genoten, met volle teugen, van mijn twee venten en van de zon en van de opgeruimdheid der dingen.

En wat dacht u, toen u de titel zag, Milan telt, maar nog niet zoals het hoort? Milan telt inderdaad, vlot tot veertienenhalf, maar vergeet steevast de drie en zegt dan met een ondeugende glimlach: “Mijan ve(rg)jeet d(r)ie. D(r)ie wenen”. De saddist!

Wat een opluchting!

Wat doet het deugd om op te staan en niet meteen vol stress te schieten omdat ik me afvraag wat het vandaag weer gaat zijn. Wat is het heerlijk om vrolijk en opgewekt een even vrolijke en opgewekte Milan naar school te brengen. Wat hou ik er van om op school op een liefdevolle manier afscheid te nemen van mijn zoon, zo zonder hem de les te moeten spellen. Wat kijk ik er naar uit om hem op te halen, niet met een bang hart, maar met voldoende vertrouwen omdat het wel allemaal zal goed komen. Wat ben ik fier op mezelf als ik vandaag de papa van W. kan aankijken en zelfzeker kan zeggen dat ik het weet dat Milan W. pijn heeft gedaan, maar dat we er mee bezig zijn. Wat is het fijn dat juf Ilse me toelacht en zegt dat het wel zal beteren maar dat het natuurlijk niet plezant is. Wat is het geruststellend dat juf Petra samen met ons wil en zal werken aan die zoon van ons.

En Milan? Die vraagt zich ernstig af wat er in hemelsnaam met zijn mama gebeurd is. Zeker weten!

S en C to the rescue!

Ik heb het gevoel dat dit een lange en vermoeiende, maar bovenal een zeer confronterende post gaat worden. U bent gewaarschuwd.

De feiten op een rijtje in een lijstje:

1. Milan duwt kindjes. Milan wordt terecht gewezen door de juf.
2. Mama komt Milan halen en vraagt aan de juf hoe het geweest is. Milan wordt terecht gewezen door de juf en door mama.
3. Milan en mama gaan naar huis. Mama is boos want Milan was niet lief. Milan krijgt geen verhaaltje in de auto.
4. Milan en mama gaan hun huisje binnen. Milan krijgt geen lachgezichtje op zijn beloningskaart en ook geen snoep.
5. Papa heeft Milan zijn lievelingsspeelgoed verstopt. En niet zoals in het spelletje…
6. Papa belt mama om te horen hoe Milan het er van afgebracht heeft. Mama vertelt het hele verhaal aan de telefoon. Milan voelt de bui al hangen.
7. Mama belt ook soms nog met moeke om haar beklag te doen.

De resultaten op een rijtje:

1. Milan slaat nog altijd kindjes, of duwt, of steekt in de ogen.
2. Milan vindt het niet fijn meer thuis. Er is ook weinig fun aan.
3. Milan heeft moeite met inslapen. Bijna dagelijks moeten we naar boven crossen omdat “zijn buik pijn doet”…
4. Mama en papa hebben stress.
5. Milan vindt het eigenlijk wel fijn, al die commotie die hij veroorzaakt. Eén klein duwke en iedereen spreekt er van. Nice!!

De conclusies in een lijstje:

1. Mama en papa zijn niet goed bezig.
2. Milan ook niet, maar eigenlijk is dat bijzaak.

Ik vind het verschrikkelijk dat ik twee vriendinnen nodig heb om te beseffen dat mijn gevoel juist zat. Dat ik ergens wel besefte dat we de zaak niet echt aan het oplossen waren. Maar ik ben ook blij dat ik zulke vriendinnen heb.

Wat is de oorzaak van zijn gedrag? Milan ontwikkelt nu zijn sociale vaardigheden die de kinderen anders ontwikkelen in de creche. Milan is wel een kleuter van bijna drie en geen peutertje, al dan niet imobiel, van goed anderhalf. Als Milan duwt, komt dat anders en agressiever over dan als dat kleine peutertje (een poging doet om te) duwt. Het zou een (dankuwel!) fase zijn en dus van voorbijgaande aard.

En wat gaan we daar nu aan doen?
De thuissituatie wordt weer de veilige haven voor Milan. Ik zal nog wel vragen aan de juf hoe het geweest is, bij voorkeur als Milan niet in de buurt is en laten weten aan Milan dat ik ook wel weet hoe het geweest is. Maar eens we de schoolpoort uit zijn, wordt er niet meer op teruggekomen. En thuis gaan we terug spelen en plezier maken en leuke spelletjes verzinnen en met de kranen en tractors en buldozers en betonmolens rondsjezen.
En wat gaan we nog doen? Heel hard hopen dat het inderdaad een fase is en dat die snel voorbij gaat.

En wat denkt u nu? Ze heeft dat goed gevonden? Ze heeft het licht gezien? Bah, neen, ze heeft een telefoontje gekregen van iemand die deze blog volgt en beroepshalve verstand van de zaak heeft. Ze is blij dat ze zo vriendinnekes heeft, zo met verstand en al.